~ Een fragment Eindelijk zijn ze getrouwd en de hele familie lijkt geveld. Mijn moeder loopt rond met ogen die zo wazig zijn als ik ze nog nooit heb gezien. Mijn vader kijkt naar mij alsof hij alleen maar denkt: wanneer ga jij trouwen, Branca en met wie? Mijn broers blijven maar lachen. ‘Het was één kakelbonte film, één grote voorstelling. Alles gedrenkt in tranen, heel veel tranen,’ roepen ze. ‘Wist jij, Branca, dat trouwen zo’n inslaande vertoning kon worden? En dan te bedenken dat papa eerst zo tegen was. Moest je zijn speech horen, alsof Marte zíjn grote liefde was.’ ‘En tante Resel, die als een wilde aan het dansen sloeg. Voor een dag losgebroken uit de sleur. Dat malle mens hupste iedereen eruit. Hoe oud is ze eigenlijk?’ ”Maar onze Carlyn sloeg alles. Wat een superbruid.’ Mijn broers, de tweeling, houden niet meer op. Ze lijken sprekend op elkaar: Jacob en Wart. Gisteren waren ze nog als keurige heren verkleed in een pak, zelfs met een das erbij en flirtten met iedereen die ze tegenkwamen. Nu lopen ze weer als vagebonden rond. Maar wel altijd in dezelfde kleren. ‘Nu jij nog Branca,’ wijzen ze naar mij. ‘We hebben je wel zien flikflooien met die neef van Marte. Gisteren, op het feest was jij alleen maar bezig met die mooie blonde jongen, met dat lange haar en die merkwaardige kleren. Wat stond je met hem te bedisselen?’ ‘Dat was Thomas, en die vond ik toevallig erg leuk.’ ‘Aha, onze zegen heb je.’ ‘Hou op, onze grote zus mag dan getrouwd zijn, maar dat betekent nog niet dat ik dat ooit zal doen. Vergeet niet dat er ongeveer een generatie tussen zit. Ik weet zeker dat ik dit soort dingen niet aanga, gewoon vrachtwagenchauffeur wil worden en nooit zal trouwen.’ ‘Ik denk dat pa en ma daar zeer gelukkig mee zijn,’ knikt Wart opgewekt. ‘Ze zouden liever zien dat jij een of andere manager wordt, inclusief mantelpak, netkousen en een topsalaris.’ ‘Wij leven niet voor onze ouders,’ zeg ik overtuigd. ‘Ik doe namelijk wat ik wil.’ Mijn broers knikken eensgezind. ‘Kijk ons rustige gezinnetje nou eens,’ peinst Wart, ‘ouders al dertig jaar bij elkaar, keurige baan van pa, keurige baan van ma.Vier kinderen waarvan drie studeren.’ ‘En de vierde een soort analfabeet is, die nooit gaat studeren, die blij zal zijn als ze dat afschuwelijke havo diploma binnenhaalt,’ roep ik er dwars doorheen. ‘Stt, luister,’ zegt mijn broer en hij fluistert op een geheimzinnige toon in mijn oor. ‘Overal komen de stormen, zelfs in onze familie. Eerst die zus van ons, die wilde trouwen. Vervolgens ben ik van plan met mijn studie te gaan stoppen en ik niet alleen, Jacob ook. Nog niet verder vertellen graag. En vervolgens ga jij aankondigen dat je vrachtwagenchauffeur wil worden.’ ‘Meedelen ja, dus niet overleggen.’ ‘Kortom zwaar gemiddeld harmonieus gezin wordt plotseling overwoekerd door heftige veranderingen,’ beaamt Jacob plechtig. ‘En de bruiden zwerven nu over de wereld, hangen in de lucht of liggen in een of ander duur hotel’ roep ik opgewonden. ‘Twee bruiden in onze familie, is het niet super. Ik heb genoten van al die nieuwsgierige mensen die nog nooit twee bruiden hadden gezien. Mijn god, wat waren ze mooi,’ lacht Jacob. ‘Ik werd bloedgeil van dat stel,’ lacht Wart. ‘Ze waren geweldig. Onze Carlyn was super, maar Marte was minstens even super.’ ‘De volgende klap wordt dat wij dus naar Amerika gaan.’ ‘Amerika?’ vraag ik geschrokken, ‘waarom zo ver weg?’ ‘Onze studie economie heeft lang genoeg geduurd, wij gaan kunst verhandelen. Het wordt een geweldige zaak, let maar op.’ ‘Jullie zijn gek,’ roep ik vrolijk, ‘voorlopig geloof ik jullie niet.’ ‘Nee we zijn niet gek, over drie maanden vertrekken we.’ ‘En niemand weet nog van iets.’ ‘Precies: wij dachten eerst de bruiden, alles na de bruiden.’ ‘En de bruiden zijn gelukkig. Nu wij nog. Pa en ma krijgen binnenkort de volgende aanslag op hun normbesef te verwerken.’ ‘Help,’ kreun ik opgewekt. Dan gaat de telefoon. Het is Thomas. ‘Ik heb een filmrolletje gevonden, gisteravond nadat de bruiloft afgelopen was. Het lag op de dansvloer. Niet van mij. Mogelijk van de fotograaf. Wat doe ik ermee?’ hoor ik hem aan de andere kant van de lijn. Ik denk bliksemsnel na en zie mijn broers meeluisteren. Leve de mobile telefoon, ik loop weg naar de tuin en hoor Thomas’ opgewonden stem: ‘Misschien wel een reden om jou snel te zien.’ Ik bloos. ‘Misschien wel een heel geheimzinnig rolletje dat alles op z’n kop zet.’ Hij lacht. Ik vind zijn stem leuk. Ik wil hem zien.We spreken voor morgenmiddag af. ‘Van een bruiloft komt een bruiloft,’ roepen mijn broers mij na. Ik zwaai nonchalant naar ze. Die avond zit ik met Wanda en Erica op mijn kamer. ‘Er gaan steeds meer dingen gebeuren in ons middelmatig harmonieuze gezin,’ zeg ik met een gekke stem. ‘Saaie moeder, beetje driftige vader. Keurig, te keurig,’ klaag ik altijd tegen mijn vriendinnen. ‘Wij eten op tijd, wassen op tijd, slapen op tijd. Iedereen sport, iedereen spaart. Het is zo’n superverantwoord doorsnee gezin, geschikt voor wasmiddel- of rookworstenreclames. Of voor spruiten, gebakken aardappelen en een lapje rosbief. Handige middelmaat auto, handig huis in een nette straat. Niet grachtengordel, niet de Pijp, niet de Bijlmer, maar gewoon lekker keurig Amsterdam-Oost. Familie middelmaat.’ Wanda en Erica, mijn twee hartsvriendinnen, luisteren gewoon niet naar mij. Ze lakken onverstoorbaar hun nagels met glitters wanneer ik weer eens losbreek in een scheldpartij op mijn familie. Ze dragen fluoriserende bh’s en strings en gedragen zich alsof ze achttien zijn. ‘Seks is één, hersens zijn twee,’ lacht Wanda.altijd. ‘Doe niet zo achterlijk, Branca. Wij komen uit van die leuke gebroken gezinnen met tweede vaders en aanstellerige moeders die zo nodig jong moeten blijven. Wij hebben stiefzusjes waar we geen moer aan vinden. Wij moeten Franse kaas eten en die eeuwige pizza’s omdat niemand zin heeft om te koken. Wij verlangen naar de aardappelen met jus van jouw moeder. Ruilen?’ ‘Of mijn stiefbroer,’ zegt Erica elke keer weer, ‘die is pas een ware ramp, zo een die je met van die fluwelen ogen aankijkt. En iedere keer weer de badkamer nodig heeft, als ik erin zit. Ach meiden, nog even en we gaan op kamers: eigen baas, eigen muziek, eigen leven.’ ‘Eigen auto,’ roep ik, ‘een tientonner. Denken jullie dat we ooit die havo halen?’ ‘Ik vrees dat het moet,’ zucht Wanda. ‘Een middelbare schooldiploma, dat is onze eis… daarna moet je het zelf maar uitzoeken,’ roepen we alledrie tegelijk. Het is een zin van Wanda’s moeder, die zegt ze minstens drie keer per week. ‘En wat zoeken wij dan uit?’ ‘Het leven, het grote leven.’ ‘Heb jij enig idee, Branca, hoe die bruiden het nou doen?’ ‘Wat doen?’ ‘Het!’ ‘Nou gewoon, weet ik veel.’ ‘Wat je gewoon noemt, het lijkt mij wel opwindend twee van diezelfde lijven. Hoe doe je dat dan?’ ‘Missen ze dan iets, of hebben ze juist iets wat wij niet snappen?’ ‘Hou op,’ roep ik uit. ‘Nee, we beginnen pas. We willen alles weten, jij kunt daarvoor zorgen. Misschien worden we allemaal wel verliefd op een vrouw.’ ‘Ik moet je zeggen dat het mij wel eng lijkt,’ zegt Wanda met rode wangen, ‘stel je voor dat ik verliefd werd op Brikkie van Nederlands.’ We schieten alledrie in de lach. ‘Nee dan toch maar Damker met zijn rode krullen en dat pikante snorretje.’ ‘Dat kriebelt op zeer opwindende wijze,’ knik ik uitdagend. ‘Weten jullie trouwens dat hij iets met Nora uit de vijfde heeft.’ ‘Nee alsjeblieft niet,’ roepen ze allebei. We drinken een glas wijn uit een van de flessen die ik stiekem naar mijn kamer heb gebracht, bruiloftswijn. ‘Het is nu heel lang over de bruiloft gegaan. Mijn zus is dan eindelijk getrouwd. Met een vrouw. Nou en. Goed, ze vrijen er vrolijk op los, weet ik veel hoe. Goed, ze wonen nu samen in een huis met een hond erbij. Ze hebben alle twee een flitsende baan en een auto en veel poen. En nou wil ik het over wat anders hebben.’ ‘Waarom?’ vraagt Erica, ‘ik vond het net reuze interessant worden, twee dezelfde lijven, het lijkt mij zo gek zonder…’ ‘Vergeet het maar, niks is gek. Het leven is een groot experiment,’ knikt Wanda. ‘Ik wil het over wat anders hebben eindelijk… eindelijk eens over iets anders…’mijn stem slaat bijna over. ‘Voor de bruiloft werd over niets anders gepraat en nu gaat nog steeds alles erover. Hoe leuk het was. Wat iedereen deed en zei. De foto’s, de video, de bedankjes,’mijn stem schiet vol, ‘en dan nog het geheim.’ ‘Welk geheim,’ roepen mijn vriendinnen tegelijk. ‘Dit feit,’ zeg ik plechtig, ‘er blijkt een gevonden voorwerp op de bruiloft te zijn. Dit zal die roerende schitterende onvergetelijke bruiloft een staart geven. Een grote staart. Jullie zullen er spoedig van horen.’ ‘Nu,’ roepen ze uit. ‘Nee niet nu, later,’ zeg ik beslist.